Grundarlagið vit standa á

Tað er meira enn bara átrúnaður. Tað er grundin undir okkara samfelag.

Tann einfalda sannroyndin er hendan: hvørt menniskja hevur virði. Úr hesum eru vaksin frælsi, mannarættindi og rættarskipan – ein skipan, har lógin verjir tann einstaka, ikki kúgar hann.

Hesi virðini eru tey, sum loyva fríhugsan og talifrælsi.

Somu meginreglur halda samfelagið saman: tú skalt ikki stjala, ikki lúgva, ikki gera øðrum órætt. Tá tær vikna, viknar álitið. Og uttan álit fellur alt sundur.

Og mitt í øllum stendur gylta meginreglan:

Ger móti øðrum, sum tú vilt, at tey skulu gera móti tær.
So einfalt. So avgerandi.

Hesi virði hava djúpar røtur í jødiskari og kristnari siðvenju. Tað er ikki bara søga – tað er grundarlagið, vit framvegis standa á.

Tí er tað álvarsamt, tá antisemitiskar røddir aftur hoyrast í okkara grannalondum. Tá synagogur og kirkjur mugu verjast av løgreglu, er tað ikki bara teirra trupulleiki – tað er okkara.

Hetta snýr seg ikki um átrúnað.
Hetta snýr seg um, hvørji virði vit vilja verja.

Vit kenna søguna. Latið okkum framvegis byggja á klett …

Ólavur í Geil

Valevnið fyri Miðflokkin.